"گفتمان مطالبه محور"

یکی از بهترین اتفاقاتی که امسال افتاد
رسیدن به همین درک بود که ملت می باید همواره و در هر شرایطی مطالباتش را مطرح کند و بپیش ببرد حال چه حاکم شاه باشد چه خلیفه باشد چه سردار و چه و چه و چه!
اصلا انتخابات در سیستم دموکرتیک یعنی همین!و عجیب اینجاست که اینرا کسی بیاد ملت نینداخت و حتی غربیها که میدیدند این درک هنوز بوجود نیامده بخودشان زحمت ندادند که به این امر اشاره ای بکنند و شاید هم نمیخواستند چنانکه هرگز نخواستند پیشرفت ایران و ملل خاورمیانه را.اگر بیربط میگویم بفرمایند از خودشان دفاع کنند که از زمانیکه در خاورمیانه پا گذاشتند جز تفرقه انداختن و ترویج خرافات و غارت منابع چه کرده اند؟ اگر کاری کرده بودند که پس رفت نمیکردیم!

بگذریم. قصور از خودمان است که حتی روشن سرانمان سی سال به عقلشان نرسید انتخابات یعنی مطرح کردن مطالبات از کاندیداها! تا زمانیکه دو ماه پیش بحثی در "ایران پرس نیوز" درگرفت و درآنجا بحث شد که: خاتمی گناهی نداشت!
این آقایان همه بالاجبار دلقکهایی در دست نظام (ولی فقیه) بیش نیستند!و پاسخ گرفتند که: "آقایان غلط میکنند که دلقک خامنه ای میشوند!" و اینکه انتخابات اصولا سیستمی است برای مطرح شدن گلایه ها و کمبودها و خواستهای ملت . . .
بجای نشستن و رای ندادن باید رفت کاندیداها را تحت فشار گذاشت تا اقلا خواستها را مطرح کنند. . .

همینکه خواست زنان و جوانان در کنفرانسها و جلسات و رسانه ها و در سطح وسیع مطرح میشود و بگوش حاکمیت میرسد این خودش مهم است! انتخابات یعنی:باید از کاندیداها بخواهید که به خواستهای شما گوش فرا دهند و آنچه میتوانند راهکارهایی برای رسیدن به آن حتی اگر در چند مرحله ارایه دهند. اگر قانع شدید که براستی فهم و درایت رساندن شما را به آن خواسته ها دارد و تا به آخر برای احقاق حقوقتان و برای شما کار و مبارزه خواهد کرد آنگاه در نهایت و در آخرین روزها... میتوانید تصمیم بگیرید که به او رای بدهید یا ندهید! و نه پیش از آن.

اینکه هنوز در اوایل کار عکس کاندیدی را روی دست بردارید و هنوز خواسته ها را مطرح نکرده یا هنوز اطمینان از قابلیت و استقامت و شعور و درایت وی نیافته و یا از او عهدو پیمانی نگرفتید که با خون خود امضا کند که به اهدافش و به شما و به ملت و مملکت پایبند و وفادار است نبایست هیچ اطمینانی از رایتان به کاندیدی بدهید! چرا که همه انرژیها بهدر میرود و اصل انتخابات و محک زدن کاندیداها زیر سوال میرود.
* * *
1.کاندیدها باید با مردم بی پرده و در اجتماعات سخن بگویند و به خواستهای مردم گوش فرا دهند.

2.مردم نیز می باید بتوانند همه خواستها و مشکلات را بدون سانسور و ترس بیان کنند و به کاندیداهای مورد نظرشان منتقل کنند.

3. از ابتدا روی یک نفر تمرکز نکنند و هم به خودشان و هم به کاندیداهان این اجازه را بدهند که "انتخابات" را بی معنی نکنند! به هدر ندهند.
4. موضوع انتخاب "بهترین" است از دیدگاه هر فرد اجتماع.

5. در انتخابات میتوان فردی عمل نکرد و بیشتر گروهی عمل کرد. جامعه ما هم کمتر فردی و بیشتر گروهیست.
برای همین "سیستم چند حزبی" درست شده که: احزاب در طول سال عضو گیری میکنند و تعداد اعضا و محبوبیت احزاب آنها را در پارلمان و دولت و حکومت بپیش میبرد.

6. حکومت فعلی ایران چنان قفل و بستی به نظام زده که براستی قادرست هزار حزب و گروه واقعی را که هر یک برای بخشی از خواستهای ملت تلاش میکنند براحتی در کنار خود جای دهد.

7. در نظامی که "نوک هرم" نظام را به پیش میبرد و خود مختار و مستقل است:
خواستهای ملت قابل درک است و بقای نظام منافاتی با تشکیل احزاب اصیل ندارد.

8.قدرت هر نظام و حکومتی در میزان محبوبیت آنست بنابرین در حکومتی که مصالح کلی آن جای دیگری تعریف و پاسداری میشود هیچ دلیل معقول و منطقی بر سرکوب ملت (ایجاد دافعه بجای جاذبه) در حفظ مصالح جزیی و کوتاه مدت یا منافع گروهها وجود ندارد.

9. حکومتها و دولتهای جهان از هر نوعی که باشند و تحت هر شرایطی مسوول حفظ آرامش و امنیت زنان و کودکان *هستند.
چرا که فلسفه وجودی شان همین است!
* * *
* اگر قرار بود جان زن و کودک در خطر باشد اصلا نیازی به دولت و حکومت و ارتش و تشکیل کشور و مرز و این همه تشکیلات نبود! آیا جز اینست؟ اگر قرار باشد زنان ما در خانه هایشان تا حد مرگ کتک بخورند و آب از آب تکان نخورد ما زنان ترجیحا میرفتیم در جنگلها و خودمان را مسلح کرده و همانجا در غارها زندگی میکردیم! پس برای چه شهر و کشور تشکیل دادیم و سرباز بسیج کردیم؟ این بیدادنامه سر دراز دارد که در جای خود خواهیم نالید که اصولا اگر مرد برای زن و کودکش امنیت و شادمانی و آرامش و بهروزی نیاورد پس به چه درد میخورد؟!