شعر جانسوز و زیبای هیلا صدیقی:
هوا بارانی است و فصل پاییز / گلوی آسمان از بغض لبریز
به سجده آمده ابری كه انگار / شده از داغ تابستانه سرریز
هوای مدرسه ، بوی الفبا / صدای زنگ اول محكم وتیز
جزای خنده های بی مجوز / و شادیها و تفریحات نا چیز
برای نوجوانی های ما بود / فرود خشم و تهمت های یكریز
رسیده اول مهر و درونم / پُر است ازلحظه های خاطرانگیز
كلاس درس خالی مانده از تو / من و گلهای پژمرده سر میز
*
هوا پاییزی و بارانیم من / درون خشم خود زندانیم من
چه فردای خوشی راخواب دیدیم !/ تمام نقشه ها بر آب دیدیم !
چه دورانی چه رویای عبوری !/ چه جستن ها به دنبال ظهوری !
من و تو نسل بی پرواز بودیم / اسیر پنجه های باز بودیم
همان بازی كه با تیغ سرانگشت / به پیش چشمهای من ترا كشت
*
تمام آرزوها را فنا کرد / دو دست دوستی امان را جدا کرد
تو جام شوكران را سر كشیدی / به ناگه از كنارم پر كشیدی
به دانه دانه اشك مادرانه / به آن اندیشه های جاودانه
به قطره قطره خون عشق سوگند / به سوز سینه های مانده در بند
دلم صد پاره شد بر خاك افتاد / به قلبم از غمت صد چاك افتاد
بگو!
تمام آرزوها را فنا کرد / دو دست دوستی امان را جدا کرد
تو جام شوكران را سر كشیدی / به ناگه از كنارم پر كشیدی
به دانه دانه اشك مادرانه / به آن اندیشه های جاودانه
به قطره قطره خون عشق سوگند / به سوز سینه های مانده در بند
دلم صد پاره شد بر خاك افتاد / به قلبم از غمت صد چاك افتاد
بگو!
بگو آنجا كه رفتی شاد هستی ؟ / در آن سوی حیات آزاد هستی ؟
هوای نوجوانی خاطرت هست ؟ / هنوزم عشق میهن در سرت هست ؟
هوای نوجوانی خاطرت هست ؟ / هنوزم عشق میهن در سرت هست ؟
*
بگو آنجا كه رفتی هرزه ای نیست؟ / تبر، تقدیر سرو و سبزه ای نیست ؟
كسی دزد شعورت نیست آنجا ؟ / تجاوز به غرورت نیست آنجا ؟
خبر از گورهای بی نشان هست ؟ / صدای ضجه های مادران هست ؟
*
بخوان همدرد من، همنسل و همراه / بخوان شعر مرا با حسرت و آه
دوباره اول مهر است و پاییز / گلوی آسمان از بغض لبریز
من و میزی كه خالی مانده از تو / و گلهایی كه پژمرده سر میز
* * * * * * * * * * * * * * * * * * *
*
*
* . . . چه زیان بزرگی!
*
*
پیامبران انقلابیون بزرگ
تلاشها کردند بهر بیداری ما
و هنوز هم در خوابیم
و هنوز هم غرقیم به سراب!
.
مگر این چه خواب سنگینست؟
پیامها آمده هزاره ها ...
خود را همچنان بخواب زده ایم
مگر این چه سراب و کابوسیست؟
قرنها قبض روح شده بر صلیبها
و هنوز هم مسخ خود نمی بینیم!
*
تلاشها کردند بهر بیداری ما
و هنوز هم در خوابیم
و هنوز هم غرقیم به سراب!
.
مگر این چه خواب سنگینست؟
پیامها آمده هزاره ها ...
خود را همچنان بخواب زده ایم
مگر این چه سراب و کابوسیست؟
قرنها قبض روح شده بر صلیبها
و هنوز هم مسخ خود نمی بینیم!
*
پیامبران ز مسخ قلب تو نالان
تو پای منبری بر آنان گریان!
پیامبران ز رنج کید میگفتند
و به رنج ِقرون دری تو همچنان:
.
رنج بندگانی در سراب اهرمنان
رنج بردگانی بر صلیب باورها!
تو پای منبری بر آنان گریان!
پیامبران ز رنج کید میگفتند
و به رنج ِقرون دری تو همچنان:
.
رنج بندگانی در سراب اهرمنان
رنج بردگانی بر صلیب باورها!
.
چه خاضعانه بدنبالشان رفتیم!
ره دردناک جنون و کژیها را
چه خاشعانه عبد و بنده شدیم
نه حقیقت که کید و بتها را
چه خالصانه جان فشاندیم و
چه مخلصانه خرد بر اهرمنان
و هنوز در خم کوچه اول
همه با هم به کید همبندیم
.
همه را مومیایی به تابوت کردند!
همه مومیایی به خواب میرفتیم
ره دشوار و ظلمانی اسارت را
با طناب اهرمن . . . تا ته چاه
.
به اشارت هر شیخ و حاکم و خلیف
به شهادت هر دسیسه و تزویر
به بشارت هر بهشت ناپیدا
و ز ترس سوختن در آتش دوزخ
چه خاضعانه بدنبالشان رفتیم!
ره دردناک جنون و کژیها را
چه خاشعانه عبد و بنده شدیم
نه حقیقت که کید و بتها را
چه خالصانه جان فشاندیم و
چه مخلصانه خرد بر اهرمنان
و هنوز در خم کوچه اول
همه با هم به کید همبندیم
.
همه را مومیایی به تابوت کردند!
همه مومیایی به خواب میرفتیم
ره دشوار و ظلمانی اسارت را
با طناب اهرمن . . . تا ته چاه
.
به اشارت هر شیخ و حاکم و خلیف
به شهادت هر دسیسه و تزویر
به بشارت هر بهشت ناپیدا
و ز ترس سوختن در آتش دوزخ
.
تا نهایت دوزخ جنون رفتیم
همچنان مسخ تزویر اهرمنان
با همان صلیب باورها بر دوش
تا نهایت دوزخ جنون رفتیم
همچنان مسخ تزویر اهرمنان
با همان صلیب باورها بر دوش
.
چه قرنها به جنگ هم رفتیم
چه انگها به قصد عدالت زدیم
و ز بهر آزادی و حقوق بشر
همه یکدگر را قتل عام کردیم
.
و کنون برای صلح جهانی هم
و زهی برای حق ستانی هم
آید از شیخ و حاکمان فرمان:
که بزن. بکش. ببند و بگیر!
زن و کودک و جوان و پیر
گر بخواهی بهشت جاودانه خری
در جهنم بمان! بچنگ من تو اسیر!
*
چه خوش خیال بردگانیم ما!
چه بی خبر رهروانیم ما
چه مفتخر به بندگی خویش!
.
تا ورای نابودی بشر میپریم
با طناب پوسیده در چاهی
در سراب ِبهشت ِباور ِخویش
چه قرنها به جنگ هم رفتیم
چه انگها به قصد عدالت زدیم
و ز بهر آزادی و حقوق بشر
همه یکدگر را قتل عام کردیم
.
و کنون برای صلح جهانی هم
و زهی برای حق ستانی هم
آید از شیخ و حاکمان فرمان:
که بزن. بکش. ببند و بگیر!
زن و کودک و جوان و پیر
گر بخواهی بهشت جاودانه خری
در جهنم بمان! بچنگ من تو اسیر!
*
چه خوش خیال بردگانیم ما!
چه بی خبر رهروانیم ما
چه مفتخر به بندگی خویش!
.
تا ورای نابودی بشر میپریم
با طناب پوسیده در چاهی
در سراب ِبهشت ِباور ِخویش
.
چاه و طناب و سرابها پوییم
و دریغا ز نیم نگاهی به خویشتن خویش!
* * * * * * * * * * * * * * * * *
چاه و طناب و سرابها پوییم
و دریغا ز نیم نگاهی به خویشتن خویش!
* * * * * * * * * * * * * * * * *
.
.
.
> بزرگترین اشکال "احزاب" ایران
.
.
.
