معصومیت

انسان همچو فرشتگان:
با بالهای نامرئی ادراک پای بر زمین مینهد.
همچون لوحه ایست پاک و آماده برای نگارش مهر
.
وجودیست یگانه در جهان!
به شفافی و روانی چشمه سارانست
آماده ادراک و مکاشفه خود و هستی
.
چه برین لوح شفاف نگاشته میشود؟
پدر و مادری دارد متاثر از
فرهنگ و باورهای رایج زمان و مکان
در جامعه ایست متاثر از روابط و ظوابط عرفی
همه اینها بر دل و جان کودک نگاشته خواهد شد
.
زبان و روش مرسوم, فرهنگ و منش مرسوم
ادب و هنر مرسوم, دانش و بینش مرسوم
باورهای عرفی شده, جهان بینی رایج
.
می آموزد که جهان را از نگاه بزرگسالان ببینید
می آموزد که رسوم و باورهای آنان را پی گیرد
می آموزد که دیگران را از دید والدین ببینید
می آموزد که خود را با دگران مقایسه کند
.
می آموزد که با دگران رقابت کند
و حسادت را اینگونه می آموزد
و تملک را اینگونه می آموزد
و خساست را و لجاجت را
و دروغ و دو رنگی را
و شاید هم دزدی را
.
می آموزد که انسانها خیلی متفاوتند
می آموزد همچون والدینش او هم:
که برای بیشتر داشتن زندگی میکند
به آنانکه بیشتر دارند حسادت کند
که زندگیش در نمره بیست خلاصه است
که بالاترین هدف بشر مدرک است
.
که دانش برای ثروتست
که هنر برای پز دادن
که ادب تظاهری بیش نیست
که دروغ مصلحتی عالیست
.
که زرنگی یعنی سود خودش
که هدف توجیه وسیله است
که مقصد: زندگی مرفه است
که قوانین: همه متقنند
که سیاست: روش زندگیست
که دین هم مثل سیاست است
که دعا: لیست خرید خداست
که ایمان از ترس جهنمست
.
که غریزه یعنی گناه
که صواب در اطاعت است
که باید از خدا ترسید
که بهشت پس از مرگست
که جهنم در عالم دگرست
.
و باز هم می آموزد:
که عقلش در چشمش باشد
که ارزشش در ظاهرش باشد
که امروز برای فرداهاست
که نگران فردا باید بود
که آرزویش چه باید باشد
که رویا بافی حماقت است
.
و باز می آموزد:
همه بایدها و نبایدها را
همه شایدها و نشایدها را
و بدیها و قباحتها را
و شرمندگی و خجالتها را
و هم احساس حقارت ها را
.
خود را دوست نداشتن را
قبح و ممنوعیت عشق را
کراهت مهر و نوازش را
.
بغض را فرو خوردنها
قهقه سر ندادنها
و تنهایی درون را
هم غم روز افزون را
هم تلخی جنون را
* * *
و این تازه بخش اندکیست
از آنچه کودک از جامعه می آموزد!
معصومیت آیا ممکن است؟
.
شاید اگر در جزیره ای دوردست
به تنهایی می زیست او، آری

شاید اگر همه آموخته هایش را
روزی بدور میریخت او، آری
* * *
زندگی دوباره آیا ممکن است؟

اگر از سراب باورها بدرآییم
اگر از نو خود را بشناسیم
اگر از کودک درون خبر گیریم
بعد سالیان سال فراموشی!
.
گر کمی با وی مدارا کنیم
از درونش بلکه راز او جوییم
.
بعد آنهمه ترس و تنهایی
بعد آنهمه آزار و تحمیل!

گر زنیم شانه باز بر مویش
گر شویم شانه بهر گریه او
درد دلش به گوش جان شنویم
دستی از نوازش کشیم بر سر او
.
بلکه روزی آشتی کند با ما!
بلکه هم روزی ما را بخشید
بلکه باز دوست شدیم ما هم
بلکه باز یکی شدیم با هم
بعد آنهمه خود نبودنها!
بلکه خود را بیاد آوردیم
* * *
پس از آن روز به بعد ای کاش:
عشق بی قید و شرط نثارش کنیم
بلکه هم چراغ راه ما شد!
.
بلکه هم دستمان بگرفت و برد
با خودش به عالم رویاها
بلکه بال پرواز یافتیم باز
و پریدیم سبکبار ما هم
تا ورای زندان باورها
به سرزمین ادراک و رازها
تا بهشت برین درونی خویش
* * *
پس از آن دگر نیندیشیم:
که چرا؟ از کجا؟ و به کجا؟!
.
پس از آن روز هر چه پیش آید:
خوش بیاید به کام شیرین ما!
.
نه حسادت بماند و نه جنون
نه رقابت بماند و نه دعا
نه خبر ز ترسی ز خدا
همه جا هستیم و هیچ جایی نیست
که روانمان را بدان راهی نیست
.
نه تکبر در میان، نه تنهایی!
نه ز خود خبرست، نه از آرمان
چون به مقصد رسیم: همانجاییم!
.
همه هستی جولانگه پروازمان
نه خبر ز بندی و نه زندان
هم رهاییم و هم " انسان"
* * *
بله انسان وجودی معصومست
و گناهی جز نبودن نیست