پارادایم نوین ایرانی

اگر قرار برین بود که سی سال پیش ایران یک پارادایم یا "وادی" جدید تعریف کند، جدای از وادی شرق یا غرب، بهترین روش این می بود که پیش از همه ماهیت ایرانی بودن و فرهنگی ما را در نظر گیرد و بناچار ماهیت توحیدی و مینوی این فرهنگ را و در نهایت تاکید بر "مهر" و "نیکی" را درین فرهنگ مینوی خاص ایرانی. بنیان استوارتر این بود که سایر ستونها بر همین ماهیت فرهنگی خاص ایرانی بنا نهاده شوند که متاسفانه چنین نشد.
اشکال کار اینست اینجاست که درین وادی بد تعریف شده از ابتدا (کج بنیان) اینک پس از سی سال نه ما ایرانیان احساس تعلق و راحتی لازم برای ادامه همان مسیر را داریم و صد البته که وقتی خودمان هم با آن بیگانه شده ایم سایرین را هم بدشواری جذب این وادی و همراه خواهیم کرد! مصداق ِمثل خانه از پای بست ویران است. وادی دیگری می باید از نو بر اساسی استوارتر تعریف و بنیان شود تا نه تنها همه ایرانیان را براحتی در خود جای دهد که چنان شور و اشتیاق و عشقی بیافریند تا سایرین را هم به شوق آورده و جذب کند! فعلا که کاملا نتیجه معکوس داده است و به مراحل دفع حداکثری داخلی و خارجی رسیده ایم.
یعنی آن بنا بس آشکارا کج بالا رفته و به دشواری سعی دارند راست نشانش دهند اما خطای دید مردمان را با هیچ جادوئی نمیتوان تا این حد افزایش داد که کژیهای چنین فاحش را نبینند. اتلاف زمان است و انرژی.
اگر از همان سی سال پیش پایه ها را مستحکمتر ریخته بودیم تا کنون زمینه جذب حداکثری فراهم آمده بود. در حقیقت میتوان گفت انقلاب اسلامی نوعی عقب گرد تاریخی بوده، چرا که وادی تعریف شده توسط پهلویها از جذب بیشتری برخوردار بود و بنائی بر پایه های استوارتر فرهنگ مهر مینوی ایرانی بود که میشد بتدریج کاستی هایش را ترمیم و آنچه بایسته تر بر آن افزود و تا مدلی خاص و جهانی هم پیش رفت. پارادایمی نوین و جذاب بر بنیان مهر مینوی و همزیستی مسالمت آمیز همه اقوام و گروهها و باورها و همه زیبائیهای خاص ایرانی و شرقی. بی گمان غرب هم این پتانسیل را در آن بنیان استوار دیده بود که فتنه های روس و انگلیس و نفوذیهایشان از چهل سال پیش به اینطرف همچنان تیشه به ریشه فرهنگ و تمدن ایران میزند. ریشه های استعمار اهرمنی خودشان برکنده باد! (?Now what)
* * * * *
حکومت و ملت
.
رهبر آن نیست که گه تند و گهی خسته رود! نه ببخشید این خیلی ربطی به موضوع نداشت.
موضوع روابط بین حکومت و ملت است: رهبران! با مردمان دگراندیش هم سخن گوئید!!

ای کاش رهبران این روزها نه فقط با طرفداران و همفکرانشان که کمی هم با مردمان دگر اندیش و حتی مخالفشان سخن خوش میگفتند و همه ایرانیان را داخل آدم حساب میکردند! به همه مهر میورزیدند. که رهبر خوب آنست که با همه ملت از هر گروه و هر باوری بتواند براستی سخن از سر مهر گوید.

رهبری که خودیهایش را قدر نهد و بر صدر نشاند هر چند قاتل و شکنجه گر و چماقدار و طرار و دو رو رهبر یک ملت نیست.
چه بسا انسانهای نیک نهاد که با نیاتی خیر و میهندوستانه در برابر مظالم حکومت شجاعانه بایستند و تا احقاق حق و حقوق ملت کوتاه هم نیایند حتی تا پای جان! قهرمانان تاریخی یک ملت معمولا چنین انسانهای بیدار وجدانند نه آن رهبرانی که اینان را در بند و زندان کند و چشم بر آزار و شکنجه و قتل بیدار وجدانهای روزگار ببندد و گوش بر فریاد حق طلبی مردمان به جان آمده از ستم مضاعف دوران!!
ادعای معصومیت که ندارید و جایز الخطا بودن حکومتها ناگفته عیان است. پس دگر چه حاجت به سرکوب مظلومان حق ستان و چه جای خفه کردن صداها در گلوست؟!

از که پنهان میکنید که مردمان از اوضاع ناخشنودند؟ از مردمان؟ یا خودیها و دور و بریهای نظام؟!
همه فهمیدند آقایان! میتوانید سر مبارک را از زیر برف برون آورید و برای کاستیها پوزش بخواهید که این نشانه شهامت است و نه مایه آبرو ریزی!

رهبر هستید که باشید. خدا که نیستید! پیامبر هم که نیستید! انسانید و جایز الخطا. ملت ایران هم که نامحرم نیست. ملت هرگز نامحرم نیست! اگر نامحرمی در میان هست معمولا در داخل حکومتهاست نه ملت!!

"تکلیف حکومت" اداره امور و خدمت به مردمان و کشور است. اگر کارش را درست انجام دهد محرم و "خودیست" وگرنه نامحرم ملت و ناخودی خواهد بود و می باید تکلیفش را روشن کرد.
تکلیف ملتها با حکومتهایشان به چند شکل میتواند روشن شود! بستگی به میزان نزدیکی و اعتمادشان دارد. رهبرانی که میدانند به هر دلیلی گسلهائی بین ایشان و ملت پدید آمده اگر بصیرت داشته باشند خودشان سر صحبت با مخالفان را باز کرده و فاصله خویش و حکومت را با دگر اندیشان و هر آنکه در دایره خودیها به شمارش نیاورده و تنها به دلیل انتقاد یا مخالفت با اوضاع طرد یا زندانش کرده، بتدریج کمتر میکند. بهر روی این رهبران حکومتهایند که می باید بسوی ملت پلی از دوستی و صمیمیت و اعتماد بزنند و نه برعکس! چرا؟ چون رهبران و سران حکومتها قابل جایگزینی هستند!!

لازم به ذکر نیست که هیچ دیکتاتوری در جهان پایدار نمانده اما برخی ملل هزاران ساله اند و خیال هم ندارند حاصل هزاران سال تلاش و تمدن را بر سر رهبر یا نظامی خاص "قمار" کنند! پس بهترست هیچ رهبر یا حکومتی هیچ بخش از ملت را ناخودی و بیخودی قلمداد نکند و با قدری بصیرت بیشتر زمینه اتحاد و انتخاب و نظارت ملت در امور مملکتی را فراهم آورد تا بر عمق و وسعت گسلها نیفزاید!
خوش اخلاقی حکومتها به اینست که هر مشکلی میان مردم و حکومت پدید آمد ابتدا حمل بر کمکاریهای خود کنند و سعی در شفاف تر کردن مسائل برای مردمان که محرم اسرار مملکت خویشند!

پایه تنشها عدم اعتماد است و چاره کار بی پیرایه و رو راست بودن حکومت با ملت است و نه پنهانکاریهای بیشتر و سرکوب و زندان و خشونت و ایجاد جو رعب و وحشت در جامعه، که اینها نشانه ضعف حاکمان و نفاق و بازیهای پشت پرده و نیات ضدمردمیست و ملتها خیلی زود این را حس میکنند!

در نهایت چرخهای هر مملکتی توسط ملتها میچرخند نه دولتها و حاکمان و رهبرانشان. بنابرین فوقش اینست که ملت اگر کارد به استخوانشان برسد روزی دگر چرخها را به گردش در نمی آورند تا همصدا پیام شفافی در برابر جو ارعاب و سرکوب فرستاده باشند.
می بینید که سرانجام حکومتهائی که از ملت فاصله گیرند و تنها بر سرنیزه تکیه زنند ورشکستگی تمام عیارست و بس. بنابرین جائی که عقل یار خوش است و نیات خیر، چه نیازی به سرنیزه و ارعاب؟!

خداوند به همه حاکمان ظالم قلب و وجدان عطا فرماید تا تنها دایره ای بسته از خودیهای سینه چاک را بر کل یک ملت ترجیح ندهند وگرنه چه نیازی به اسراف سرزمین بزرگی همچو ایران و سرکوب ملت بزرگی چو ایرانیان؟!

زمین به این پهناوری! بفرمایند در جای دیگری با سینه چاکان درگاه بساط حکومتی دگر نهند که نیازی به استبدادی عمل کردن هم نداشته باشند و همه همفکر و همراه باشند. وقتی نمیتوان ملتی را با خود همراه کرد دگر چه اصرار بر حکومت و رهبریست؟ مگر لازمه این کار اعتماد اکثریت ملت نیست؟!

هیچ پیامبری هم گوش مردمان را نکشیده که مرا برگزینید! هر آنکه بنام آنان چنین کرده ظالم است و فریبکار و جاه طلب. آیا اینها از صفات "ولی فقیه" است؟ پس دست از سرکوب و جنایت علیه ملت بزرگ ایران بردارید و حق رفراندوم را برای نسلهای بعدی هم به رسمیت بشناسید.

ادامه زندان و کشتار ملت ناگزیر به اعتصابات سراسری کل کشور ختم خواهد شد و این عکس العمل طبیعی هر ملت تحت ستم است.
در نهایت یک مجوز راهپیمائی صادر کردن و ملت را داخل آدم و شهروندان حساب کردن و با مخالفان هم به مدارا سخن گفتن و شفافیت و نیت خیر، تنها ضامن بقای هر حکومتیست و عامل استحکام و دوام آنها. در غیر اینصورت دیر یا زود ساختارش از هم فرو می پاشد.