خلوت عرفان نه فرار از زندگیست و نه کنج تنهائی و عزلت! هر چند بنظر آنها که در نفس غرق شده اند اینچنین بنظر برسد و یا منفی تلقی شود.
تنها همانست که هست: خلوت با درون و هستی برای شناخت درون و هستی، که خود نیازیست انسانی.
خلوت عرفان نوعی افسردگی نیست، اما افسردگی میتواند معلول عدم برآورد نیاز درونی انسان برای خلوت عرفانی باشد. احتمالش هست که چنین باشد.
آنها که خلوت عرفانی را استهزا میکنند و یا منفی می انگارند، احتمالا خود از کمبود شناخت و شادی درونی رنج میبرند و آرامش دیگران بگونه ای آنانرا از عدم آرامش درونیشان خبر داده و ناراحت میکند.
از طرفی میگویند به دموکراسی و آزادی اندیشه و انتخاب راه زندگی انسان باور دارند، و از سوی دیگر این انتخاب را بر خلوت عرفان بر نمیتابند! چرا؟
اگر کسی احساس کند دگر نمیتواند در همین شهرهای شلوغ و مغشوش که شما از آن بظاهر لذت میبرید سر کند و نیازش این باشد که مدتی به خلوت با طبیعت برود، اشکالش چیست؟ مگر چیزی از شما و زندگی مادیتان کم کرده که انگولکش میکنید؟ مگر این هم یکی از همان انتخابهای آزاد انسان نیست که ضرری هم به کسی نمیرساند؟
البته پر واضح است که سیستم کنونی سلطه جهانی بر اساس حداکثر کنترل و تحمیل بر بشر بنیان شده و این انتخاب را در شمار کثیر بر نمیتابد. اما شما که در راس هرم نیستید، چرا باید این انتخاب را تقبیح فرمائید؟ آیا دلیلش جز اینست که با برنامه همین سیستم سلطه پروگرام و بدل به روباتها یا بردگان رام و خام سیستم شده اید؟
از کجا معلوم که انتخاب شما درست تر است و یا به طبیعت انسانی نزدیکتر؟ معیار و محکتان چیست، که خود روش زندگانی خود را برتر میپندارید؟ شاید اصولا برتری مطلقی در روشهای زندگانی در کار نباشد، چرا که انسانها متفاوتند و حق انتخاب دارند و آنچه هم که موجب خشنودی جمعیست ممکن است موجب ناراحتی جمع دیگری باشد.
عارفان هرگز همچو انواع مدعیان کسی را برای انتخابش سرزنش نکرده اند، بلکه تنها برای یاری رسانی در سیر درونی بشر دست یاری بسوی همگان دراز کرده اند و فقط همین. شما اگر نیازی به یاری نمی بینی، لابد یا هنوز به خودآگاهی نرسیده ای و در آینده ممکنست این نیاز درونی در تو بیدار شود، و یا هم اینک در آرامشی نسبی بسر میبری و پس خوش باش و بگذار دگران هم به حال خود خوش باشند. پس دگر مشکل چیست؟
البته پر واضح است که سیستم کنونی سلطه جهانی بر اساس حداکثر کنترل و تحمیل بر بشر بنیان شده و این انتخاب را در شمار کثیر بر نمیتابد. اما شما که در راس هرم نیستید، چرا باید این انتخاب را تقبیح فرمائید؟ آیا دلیلش جز اینست که با برنامه همین سیستم سلطه پروگرام و بدل به روباتها یا بردگان رام و خام سیستم شده اید؟
از کجا معلوم که انتخاب شما درست تر است و یا به طبیعت انسانی نزدیکتر؟ معیار و محکتان چیست، که خود روش زندگانی خود را برتر میپندارید؟ شاید اصولا برتری مطلقی در روشهای زندگانی در کار نباشد، چرا که انسانها متفاوتند و حق انتخاب دارند و آنچه هم که موجب خشنودی جمعیست ممکن است موجب ناراحتی جمع دیگری باشد.
عارفان هرگز همچو انواع مدعیان کسی را برای انتخابش سرزنش نکرده اند، بلکه تنها برای یاری رسانی در سیر درونی بشر دست یاری بسوی همگان دراز کرده اند و فقط همین. شما اگر نیازی به یاری نمی بینی، لابد یا هنوز به خودآگاهی نرسیده ای و در آینده ممکنست این نیاز درونی در تو بیدار شود، و یا هم اینک در آرامشی نسبی بسر میبری و پس خوش باش و بگذار دگران هم به حال خود خوش باشند. پس دگر مشکل چیست؟
مشکل اساسی سلطه و تحمیل است! و درک قبح آن شروع خوبیست برای برون رفت بشر از این چرخه باطل. بیائید هر یک از خود شروع کنیم!
توضیح اینکه :
خلوت درونی در میان جمع هم ممکن است و اینچنین نیست که سیر و سلوک درونی همواره نیازمند دوری گزینی از جامعه باشد. اما در مراحل ابتدائی خودآگاهی و هستی شناختی احتمالا این نیاز حس میشود و شدیدترست.
اینهم تنها بخاطر همان سیستم تحمیل و سلطه ایست که در جوامع بشری گسترده و نهادینه شده و تا عمق خانواده هم رسوخ کرده. بخاطر همه پیله هائیست که مدام بدور خود و دیگران میتنیم!
بی گمان این محدودیتی برای خودشناسی انسان ایجاد میکند. گاهی فشار لایه های سیستم سلطه و تحمیل بر افراد خودآگاهتر به حد غیر قابل تحمل هم میرسد. هر چند روباتهای خو کرده به سیستم از همان شرایط بسیار هم راضی و خشنود باشند!
معمولا هم این روباتها هستند که خودآگاهترها را شماطت میکنند و گاه حتی اصرار بر تحمیل بیشتر و سلطه محدود کننده تر می ورزند، که در نهایت خواه ناخواه به طغیان بخصوص در نسل جوان می انجامد. جوانان هنوز در حال پروگرام شدن با سیستم موجود هستند و طبق طبیعت و فطرت انسانی در مقابلش ایستادگی کرده و از خود مقاومت نشان میدهند! و این روند همچنان در هر نسل نوینی در طول تاریخ ادامه یافته است تا به اینجا رسیده ایم که هستیم. یعنی ما آدمیان به دست خود زندانی جهانی برای نظام سلطه نوین بنا نهاده ایم و بردگان خوش خیال مشتی کوردل در راس هرم قدرت شده ایم.
خلوت درونی در میان جمع هم ممکن است و اینچنین نیست که سیر و سلوک درونی همواره نیازمند دوری گزینی از جامعه باشد. اما در مراحل ابتدائی خودآگاهی و هستی شناختی احتمالا این نیاز حس میشود و شدیدترست.
اینهم تنها بخاطر همان سیستم تحمیل و سلطه ایست که در جوامع بشری گسترده و نهادینه شده و تا عمق خانواده هم رسوخ کرده. بخاطر همه پیله هائیست که مدام بدور خود و دیگران میتنیم!
بی گمان این محدودیتی برای خودشناسی انسان ایجاد میکند. گاهی فشار لایه های سیستم سلطه و تحمیل بر افراد خودآگاهتر به حد غیر قابل تحمل هم میرسد. هر چند روباتهای خو کرده به سیستم از همان شرایط بسیار هم راضی و خشنود باشند!
معمولا هم این روباتها هستند که خودآگاهترها را شماطت میکنند و گاه حتی اصرار بر تحمیل بیشتر و سلطه محدود کننده تر می ورزند، که در نهایت خواه ناخواه به طغیان بخصوص در نسل جوان می انجامد. جوانان هنوز در حال پروگرام شدن با سیستم موجود هستند و طبق طبیعت و فطرت انسانی در مقابلش ایستادگی کرده و از خود مقاومت نشان میدهند! و این روند همچنان در هر نسل نوینی در طول تاریخ ادامه یافته است تا به اینجا رسیده ایم که هستیم. یعنی ما آدمیان به دست خود زندانی جهانی برای نظام سلطه نوین بنا نهاده ایم و بردگان خوش خیال مشتی کوردل در راس هرم قدرت شده ایم.
هنوز هم جنون خویش ندیده و بجای به خود آمدن و عبور از این سراب جنون، نسل جوان و خودآگاهترها را شماطت کرده و مجنون میپنداریم!!
این است آن واقعیتی که بیش از همه موجب رنج است.
