ما را ز هم ربوده اند

دو سه شبه که چشمام به دره
به غم عمیقی می اندیشم که از غربت به دل دارم

 

به اعماق بی انتهای این غم بی پایان
که بارها مرا در خود بلعیده و بخود باز نیاورده

 

میترسم از این سیاه چاله بی انتها میترسم
از اینکه دگر بار مرا بلعیده,  بازم نیاورد

 

گم خواهد شدم درین غربت غمناک آیا من
یا راهی خواهد گشودن و باز خواهم گشت
به آغوش پر مهرت ای یگانه من مام میهن

 

من دور از تو نبوده ام
ما را  ز هم  ربوده اند

کوردلان پست فطرت خبیث عبوس

* * *
بر مسببان غربت ما و شما لعنت

وگر رسمشان همینست! !
بر هر چه دین و سیاست هم