ما به همه پیامبران مدیونیم

 

داشتم تصور میکردم . . .
چی میشد اگه ایمان داران به ادیان
یک مراسمی هم هر از چند گاه ترتیب میدادن
که در یک ساعت و لحظه در سراسر دنیا
در کنار هم با صلح و صفا به نیایش پرودگار عالم بپردازند
و برای صلح و آشتی جهانیان با خودشان
خودشان را آماده کنند . . .

شاید هم که دیر و دور نباشد آنروز

که همه ما به همه پیامبران اینرا مدیونیم
که همگی برای نجات بشر تلاش کردند

بنظرم ما به همه پیامبران مدیونیم. . .
که در کنار هم در صلح و دوستی بایستیم
رو به برترین اراده هستی برای بودن انسان
انسان بودن در صلح با سایر انسانها . . .

این یعنی کرنش به خواست آفریدگار یکتا.
که پیامران بسیاری را برای آشتی ما بشر فرستاد
و ما آنان را بهانه ادامه جنگهایمان کردیم. . .

 

امروز بهانه برای جنگ چه بسیارست.
نیازی نیست پیامبران را بهانه ساز توحش بازمانده از دوران پارینه سنگی کنیم.

 

چه حد جای افسوس . . .
که هزاران پیامبر و پیام آور آمده و رفته و ما همچنان
به هزاران بهانه برتریمان را توی سر هم میکوبیم.

 

ایکاش دیگر پیامبران را بهانه توحش خویش قرار ندهیم.
صد افسوس که همه تلاشهای آنها بی ثمر مانده و زندگانی انسان هم.

نگاهی به پیکره کهکشان ها و راه شیری و آسمان پر ستاره میگوید

چه تنهایی ای انسان . . .

که موجودی تنهاتر از تو نیافریده هستی بخش.

 

و راستی چرا ؟

*  *  *  *  *
اندیشه انسان تا کهکشانها سیر میکند
و همین سیر اندیشه ها هر یک از ما را به دنیای دیگری پرتاب میکند
و همین پرتاب شدن به عوالم گوناگون ما را از درک هم عاجز کرده است.

 

اما همگی یک موجودیم علی الظاهر . . . مگر نه؟
کافی بود انسانیت یکدگر را به رسمیت بشناسیم اما نشناختیم.

نه انسانیت خودمان را به رسمیت شناختیم نه انسانیت سایرین را.
چنین موجود خودخواهی همواره محکوم به تنهایی و جدال خواهد بود.

 

اینهمه در مذمت خودخواهی گفته اند و ما هنوز . . .
خودمان را انسان تر از بقیه میدانیم و تنها خودمان را انسان.

 

چه موجود تنهای تنهای تنهای قابل ترحمی
چه موجود پست و عقب مانده و خودشیفته ای
چه موجود جنگ طلب و تمامیت خواهی شده ای انسان.

 

قابل تشخیص نیست . . .
چنین موجودی حتی برای آفریدگارش هم قابل تشخیص نیست.

 

آن آفریدگاری که به خودش
برای آفرینش چنین جانور مستکبری تبریک گفته کجاست؟
ایکاش بیاید ببیند شماها را که چه جور پیامبرانش را بهانه تفاخر خویش کرده اید.

 

هیچ بعید نیست برای همین گذاشته رفته . . . پیداش نیست.
آفریدگارتان از دیدن این آفریده خودش خجالت میکشد این روزها
با دیدن شما وحوش مذهبی که چگونه به جان هم  افتاده اید بنام او.

بنام او. . .
بنام پیامبران او. . .
ایکه آدم اگر نیمچه انسان هم باشد
از این کارهای شما میخواهد آب شود برود در دل زمین
ببین چه کرده اید که دیگر هیچ پیامبری رویش نمی شود بیاید به میان شما.

 

بیایید قدری آدم شویم . . .
بیایید بنام دین توحش نگستریم بیش از این.
بیایید بنام همه پیامبران نیایش کنیم بسوی آسمان
که تا شاید صلح و صفای ما دل پروردگار عالم را
دگر باره از ما شادمان کند و بتواند به خویش بگوید باز

احسن الخالقین