. آزادی .

. آزادی .
تقدیم به نسل جوان ایران

.

ای نوبهار ِدل آرا, به دشت و دمن درآ
اکسیر ِمهر درآ جاودان به خانه سرا
.
ببین! شمیم ِ بهاران ز خانه بر زده است
پرندگان ِمیهنی به آسمانمان پر زده است
...
بیشمارانند! پَرّانند همه خرم و سر سبز و رها
بال گستردند چون رنگین کمانی با شکوه و زیبا
.
شادروانان وطن همدلانه آمدند گرد هم
گرد تا گرد جوانان حلقه کردند با هم!
.
مهربانانه زند لبخندی, به اهالی ِزمین از آسمان
و امیدوارانه چشمان ِندا خیرست بر پروازتان!
.
بین که فردوسی به دیدار تو آمد تهران!
مولوی بین ز سماعش دامن وطن همه گلباران
.
هان ببین! بر ابری تیری از نیام کشیده آرش
هان بدان! تا رهائی وطن خواهد رفت آن تیرش
.
بین که سیمرغ هم از قاف نمایان شده است
خبر آورده بهر ایران: که بدان آزادی نزدیکست
.
هم بهشتیان خرامان به بر نسل جوان می آیند
همگی سرود "ای ایران" را زیر لب می خوانند!
.
هم فریدون ِجم, به برت آمده از دور دستها
هم برافراشته آن, شیر و خورشید نشان پرچم را
.
همه عاشقان ِآزادی ِتو آمده در محفل عشق
همگی شمع شدند, روشنایی بخش ِراهت با عشق
.
بین چه کردی که جهان را شده ای عزیز ِجان
چون گره خورده به آزادی، جان ِ این جهان!
.
به ستایش لب گزیدست, و انگشت بر دهان
گوید ایکاش که من ایرانی بودم این زمان!
.
ملت ایران ز بیدار دلیتان سر ز پا نشناسند!
و به شکرانه این بهار دست بر آسمانها یازند
.
یاور ِمیهن بدان! این سرافشانیها برای توست
و بهار این بار بهر ِتو شکفتست! این بهار ِتوست
.
آن بهار ِپدران سرد زمستانی شد تاریک و طوفانی
اینزمان پایان می یابد زمستان و خودت میدانی
.
گل من, جوان ایران! ای گل بهار ندیده به دیار
بی تو ای نسل جوان، بهار ِایران به چه کار؟!
.
ای گلم! نمان به دهر  به قهر ِظلم، زندانی
که توئی،  تو  گل  سر سبد ِ این دورانی!
.
ریسمان ِمهر، تو بر خلق جهان افکنده ای
دل ز دنیایی به مهرت بُردی و برنده ای!
.
خوشترین دوره بتاریخ وطن در کف توست!
سقف بشکافتن و طرح نوین: همت توست!
.
میزبان ِما تویی! ایرانزمین سرای توست
میهمانت مائیم، که اینزمان زمان توست!
* * *
خوشتر به تاریخمان نیست زین بهار تو دَمی
زین پس چو تاریخ ِ ایران را تو رقم میزنی!
* * * * *
.
. دریغا , حسرت .

با شیوخ پیمان ببستم صد دریغ
با شهان بس دل شکستم صد اسف
.
این یکی قلبم هدف داشت دریغ
آن یکی اما شرف داشت اسف
.
هم شرف بر دد نهادم صد فسوس
هم کنون قلبم بدریده! اسف
.
از چه نفشردم دمی دست شرف؟
کی شرف دریده قلبی؟ صد اسف
* * *
. بحر شرف . ساحل نجات .
.
یکطرف طوفان و ما با کشتی نوح اینطرف
آنطرف سرها بدار! ترسیم از بحر شرف

.

یار در طوفان و ما در چرتکه غرق
ساحل ظلم و شرافت می ندانستیم فرق

.

ناگهان چون صاعقه عشق نهیبی زد ز بخت:
کز دل و جانها بنه زنگار, هم بردار رخت!

.

چرتکه را دور فکن, نیست دمی بهر حساب
کی ز قطره کمتری؟ پیوند با باران چو آب

.

هان بیا گر کهتری یا مهتری یا که شهی
قطره قطره جمع گردی وانگهی دریا شوی

.

هم فلک را سقف بشکافیم و چرخ بر هم زنیم
هم زبونیهای دوران را, نوین طرحی زنیم!
...
هان ببین! قرنی درین بحر و کنون ساحل پدید
بس دگرگون کرده ای احوال دوران را شدید!

.

دور دور ِهمدمی، همراهی و همیاریست
نی زمان جنگ در جمهوریت نی شاهیست

.

این زمان دوران صلح است و صفای بی بدیل
هان! مباد اخلال در کار زمانه بی دلیل!

.

دور شاهان هم دگر آن دوره پیشینه نیست
دور گردون هم دگر آن چرخه دوشینه نیست

.

اینهم از جمهوریت آیا همین را خواستی؟
حرمت انسان و باورهات را میخواستی

.

از حکومتها نمی باید شرافت چشمداشت
حق ملت در کف ملت بشاید پاسداشت
...
رسم استبداد جز مضحکه هر کیش چیست؟
باورت در دست حاکم از چماقی بیش نیست!

.

باورت را چون چماقی بر سر من کوفتند!
قصدشان سلطه ست! بهرش خلق بر هم کوفتند

.

ملتی کو حرم انسانیت و آزادگی را یاد کرد
ایسم و باورها همه از چنگ دیو آزاد کرد!

.

بهر آزادی انسان دست ِهم باید گرفت
حق بسان گوهری در حلقه آورد و گرفت!

.

حلقه حلقه سوی کاخ ظالمان روی آوریم
تک به تک حصر و حصار ظلم از هم بردریم

.

پس بپیوندید یاران همنوا و حلقه وار
گرد تا گردش بپیچید و بچرخید همچو مار

.

پس بیا از قرمز و سبز و سفید دست به دست
کاوه چشم در راه, یاران در اگر نتوان نشست!

.

نی گهی بهر حساب و نی دمی بهر کتاب!
گلعزاران در عطش! حیران نمان با دلو آب

.

هان غنیمت دار این دم کاوه پرچم برفراشت
پاک حساب این کتاب ققنوس با تاریخ داشت

.

دانی ار اسرار دوران هم توانی کرد بپا
با شکوه رنگین کمان از طیف چپها تا رضا

.

همه از هر رنگ و باور هر نژاد غوقا کنیم
ملت ایران به رفراندوم ز بند رها کنیم!
...
هان مبادا بندی و فتنه و تحمیلی کنون!
عاشقان را جز شرف هرگز نبوده رهنمون

.

لنگر همت بکن از جای و رو در بحر عشق
دل ز نفرتها بیالا,  تا بیابی سِرّ عشق!

.

پس بیایید و بپیوندید هان اهل شرف!
ور نه تیر حق بود ایران ستیزان را هدف

.

هم خودیها را بگو آماده باشند اینزمان
بهر این آمال  این ملت فدا کردست جان!

.

هم بگو با اهل زهد: تقوات در ظلمت نبود!
ور نه آن بحر شرف در هر زمان آماده بود

.

مکر اهریمن بدانستی کنون؟ بد مکری است
درد ماندن اندرین مسخ جنون بد دردی است

.

هان نمان در بند ظالم, حاش گر بنده شوی
گر نداری حرمت انسان, سرافکنده شوی!

.

هم خود افکن در شرف، هم خرقه و دستدار را
هم بزن فریاد حق! هم حُرم نِه سردار را

.

کاوه جان! شاهد تویی, دلدار و پرچمدار تو
حق ستانان صد هزارانند و هم سردار تو!

.

ملتیم ما, خس نِئیم! ظالم برو بیمناک باش
هستی! اینک خود گواه ِملت ِبی باک باش!

.

ملتم همواره در بحر شرافت راه برد
هر خس و خاشاک را برکنده و همراه برد

.

در ره آزادگی شیر ار نئی، دلپاک باش!
کی ز کاهی کمتری؟ رو خسّ و هم خاشاک باش

.

مسلخ عشقست ایران! جان جانان سر بدار
ای خدا! روبه صفت گر بوده ام عفوم بدار!
...
دلهره بنهادم و رفتم درین بحر ادب
در سرم اما-اگر, دل گویدم: به چه عجب؟!
* * * * *
.
. شده ایران فقط مال آخوندا .
.
کجائی رستـم دستان, تهمتـن؟
فرو رفته به ظلمت میهن من!
.
هم ایرانت ز شر بیچاره گشته
هم  هفت میلیونمان آواره گشته
.
شده ایران فقط مال آخوندا
و هر که سر دهد در راه آقا
...
کجایی رستمان, ای شیر جنگی؟
غنیمت رفته ایم بی هیچ جنگی!
.
چو خیل وحشیان تن ها دریدند
ید فرماندهان را هم بریدند!
.
یلان را در صف آوردند در دام
فرستادند بر مینهای صدام!!
.
همان یکساله غوقا کرده بودیم!
ددان را ما چه رسوا کرده بودیم
.
با دست خالی شد خرمشهر آزاد!
همه ایرانیان شـاداب و دلشـاد
.
ولی ملا کماکان نقشه ها داشت!
برای قتل عام عاشقان برنامه ها داشت
...
سر شیرانمان را هم به میدان
بردیدند با جفا و هم به زندان!
.
چو ایرانشهر از شیران تهی گشت
به هر استان: آملائی شهی گشت!
.
چو از پلها گذشت همّه خراشان
بدادند جام زهر دست آقاشان!
...
کجائی تا ببینی شیر دستان!
کجائی ای دلاور مرد ایران؟
.
به نام دین سوار مومنان شد!
از آن پس نفتمان خرج ددان شد
.
ز دست لاشخوران و آقازاده
به ایران مال و ناموسی نمانده!
.
یکیشان آمد و فوت و دعا کرد
یکیشان را بر ِ امت خدا کرد!
.
هم ابلیسان و خیل بت پرستان
تجاوز را روا کردند به زندان!
.
و باقیشان به صد جادو و جنبل
براه انداخت کشت کدو تنبل!
.
سراسر خاک ایران گشته منبر
عذاداریم و نالان، خاک بر سر!
.
بساط مافیاها هم براه است
کجای دین رانت خواری گناهست؟
...
باید بودی می دیدی که چه ها شد
مادی و معنویات رو براه شد!
.
نه پول آب میدیم ما و نه برق!
هم امت راضیست! هم توده هم خلق
.
ندارد هیچ ایرانی گلایه!!
نخورده حقمان ملای ضایع
.
نباشد هیچ ملالی یا شکایت
از اینهمه چپاول و جنایت!
.
فقط ملولیم از زخم حسین جان
نه از قتل شقایقهای ایران!
...
نه دزد داریم دیگر نی جنایت!
همه مطهّریم, آفتابه داران ولایت
.
ولایت هم نگو، عین خدایست!
به کل این مصائب هم رضایست
.
ز بس که مهر ورزیدست مُردیم!
ز دستش حتی یک باتوم نخوردیم
.
کجا هیچ باتومی دو سر گهی شد؟
کجا ذخیره ارزیمان تهی شد؟
.
پدرهامان کجا زرد و خمارند
کی آقازاده ها پای قمارند؟
.
تمامأ کار داریم ما جوانان!
تمام کودکان هم در خیابان!
.
نه دژخیـم و شکنجه  دارن اینها
نه چوبه های دار هر روز برپا!
.
نه هرگز مادران اندر اوینند!
نه سگهامان به قبرشان ب.ینند
...
کجا رفتند آن شیران غرّان؟
کسی مانده بجا از خیل یاران؟
.
کجائی ای خدا, مزدا اهورا؟
خودت حول نما دوران ما را
.
ز بس محنت فزوده مردمان را
ز بس شلاق زد پیر و جوان را
.
همه ایران شده ضجه و فریاد
خبر نامد دمی از عدل و از داد
...
چه بسیاران به زندان نظامند
چه بسیاران دم تیغ و نیامند
.
به هر استان هزاران بابک پاک
برفت از پای دار اندر دل خاک
.
در اشغال ددانست خاک زرخیز
نشستن نیست جایز! پاشو، برخیز!
*  *  *  *  * 
. ایرانی آواره .
.
در بود وطن بی وطن شدیم
میلیونها ایرانی آواره!
.
جهان بگوشم نجوا میکند بیا:
که جهان سرزمین توست دگر چه میخواهی؟
.
من اما دیوانه ای آواره ام
که بوی عطر بهار نارنج خانه را
هنوز هم به همه جهان ترجیح میدهم!
.
ویران خانه اش هر آن
که میلیونها ایرانی را از خانه رانده است
که هزاران هزار را هنوز هم آواره میخواهد!
.
اگر بهانه دین است
به همه ایرانیان آواره دنیا
و همه زندانیان سیاسی در بند
به جهان سوگند:
که جز آئین شیطان نیست
که چنین بر انسان ستم کند!
.
به همین جهان پرعظمت سوگند:
که چوبه دار و شلاق نشانه اهرمنست
و اهورای ایران شکنجه گر نیست!
.
به آفتاب عالمتاب
به زمین و زمان سوگند:
که آوارگی ما خود بهترین گواهست
بر سلطه اهرمن بر میهنمان ایران!
.
فرار از ظالمان زمانه همچنان ادامه دارد و ما
به بی پناهی وجدانهای بیدار سرزمینمان شهادت میدهیم!
.
تا آزادی میهن
از بند ظالمان زمانه
این تنها شهادتیست
که روزانه رو به جهان تکرار خواهیم کرد!
* * * * * * *
 . وقتست .
.
وقتست وطــن باز ستانیم
از پنجه این ددان و دیوان
.
برخیز! که وقت همتی نوست
تا چند ستم کشیم و زندان؟
.
تا کی به بهانه های واهی
ریختن خون گبر و مسلمان؟
.
سرها همه بر چوبه دار!
پول خونمان به جیب دزدان
.
تا چند وضو به خون انسان؟
تا چند به سجده ای به شیطان؟
.
وجدان مفروش به ملایان
وقتست ببندی در دکان!
.
تا چند تحمل اسارت؟
تا کی بدریم به این حقارت؟
.
زنهار! ببینی این سرابیست
هشدار و گشای چشم جان!
.
برخیز! که ایران وطن ماست
نی گاه ددان، نه جای دیوان!
...
وقتست وطـن باز ستانیم!
از پنجه این ددان و دیوان
.
وقتست همه یکی شویم باز
تا کور شود دشمن ایران
.
باز آی! که یکصدا خروشیم
بر جور, به هـر شهر و استان
.
هم ظلمت را پرده درانیم
همراه و رها به نور یزدان
.
هم آتش زرتشت به هر قله فروزیم
هم پیش آریـم درفـش کاویان
.
صد لشکر حق فراز آریم
در رزم شویم چو شیر غران
.
ذحاک به غار پس فرستیم
بر گـرده همـت دلیـران
.
نفرین به تو ذحاک ستمگر
آفرین به کاوه های ایران
.
وقتست همه به رقص آئیم
در محفل عاشقان ایران
.
صد دفتر مهر باز خوانیم
تا شاد شود دل جوانان
.
آزاد چو شد مهد دلیران
آباد شود دوباره ایران
...
برخیز! که ایران وطن ماست!
نی گاه ددان! نه جای دیوان
* * * *